To łacińskie „Deo Optimo Maximo” – „Bogu Najlepszemu i Największemu”. To klasyczna zakonno-klasztorna dedykacja, często spotykana w dawnych rękopisach i na etykietach produktów zakonnych.

Tak – w średniowieczu zakony były ośrodkami wiedzy, ziołolecznictwa i alchemii. To tam destylowano pierwsze eliksiry i lecznicze alkohole na bazie spirytusu i roślin.

Oba są likierami ziołowymi o klasztornym rodowodzie. Mają skomplikowane receptury, wielowarstwowy smak i głębokie korzenie w duchowości i naturze. Są też używane jako digestify.

Dom w tym przypadku to tytuł mnicha – Dom Pierre Pérignon. Choć szampan nie był produkowany jako element liturgii, jego historia wywodzi się z klasztoru i zakonnej pracy nad winem.

Bo były centrami nauki i ziołolecznictwa. Alkohol był nośnikiem dla ekstraktów ziołowych (tzw. spiritus vini), a także elementem dochodów klasztoru. Robiono go z myślą o zdrowiu ciała i ducha.

To dawny termin na alkohol etylowy, zwany też „duchem wina” – postrzegany nie tylko jako substancja, ale jako nośnik esencji roślin i narzędzie alchemii oraz symbol duchowego oczyszczenia.

Chartreuse dla pasjonata ziół, Bénédictine dla miłośnika tradycji i smaków digestif, a Dom Pérignon dla celebracji z najwyższej półki – każdy z nich niesie coś głębszego niż tylko smak.